Gry
Według M. Eliadego, magiczną i leczn. wartość ziół wzmacniał fakt, że po raz pierwszy zasiał je lub zebrał bóg lub heros, w ten sposób obdarzając cudownymi właściwościami. W chrześc. magii lud. właściwości leczn. miało święte ziele rosnące na górze Kalwarii. Miało ono leczyć rany Jezusa. Być może jego pierwowzorem były mirra i aloes, którymi obłożono ciało Jezusa w grobie (J 19,39). W hinduskiej Atharwawedzie (IV 4,1) ziele wykopane przez gandharwę przywróciło potencję Warunie. Tekst z egipskiego papirusu opiewa ziele jako serce, oko i nasienie Hermesa oraz godność Ozyrysa, zasiane i zerwane przez bogów: Kronosa, Herę, Amona i Izydę. Odmianą z.n. w tradycji lud. jest paproć, którą można zerwać wyłącznie o północy 23/24 VI (dawne święto przesilenia letniego, później dzień św. Jana). Była ona “zielem żelaznym”, dającym niewidzialność i uodporniającym na rany. Tradycja wspomina też o zielu błądzenia (zaczarowuje tych, którzy na nie nadepnęli, i nie pozwala odnaleźć drogi) oraz złotym zielu (rośnie w górach Libanu, znika w dzień, zdejmuje uroki, przemienia metale w złoto). Japońska Kojiki (16,30-31) metaforycznie określa ludzkość jako ziele z Kraju pośród Uprawnych Pól. W legendach wielu ludów (np. Rumunów) po spożyciu 1 lub 3 świętych owoców (jabłek, granatów itp.) dochodzi do poczęcia dziecka.